Museum of resistance/Verzetmuseum Amsterdam

On Sunday June 22nd we travelled to Amsterdam, because we read about an exhibition about Hannie Schaft, a young woman, who during World War II was a member of a resistance group and who was killed by the nazi's only a few weeks before Holland was liberated. Because of the color of her hair she is remembered as "het meisje met het rode haar" (the girl with the red hair), also the title of a book about her by Theun de Vries (on which a movie (1981) with the same name is based; Hannie was played by international movie star Renée Soutendijk).

Zondag 22 juni reisden we naar Amsterdam omdat we hadden gelezen over een tentoonstelling over Hannie Schaft, een jonge vrouw die gedurende de Tweede Wereldoorlog lid was van een verzetsgroep en die enkele weken voordat Nederland werd bevrijd werd vermoord door de nazi's. Vanwege de kleur van haar haren wordt ze herinnerd als "het meisje met het rode haar", ook de titel van een boek door Theun de Vries (waarop een film uit 1981 is gebaseerd).

The exhibition was small but impressive, the museum of resistance even more so. All the exhibits gave a good impression of how difficult daily life was during the war, also in the Dutch Indies, especially in the Japanese concentration camps. We had plans to also visit the botanical gardens, but we spent the greater part of the day in the museum. We had a very late lunch on a bench at the - this day - very windy Museumplein, and went home. In the train I read the book I bought for my mother about sculptress Truus Menger, who was a friend of Hannie Schaft (she named her eldest daughter Hannie, who now is chairman of the National Foundation Hannie Schaft Rememberance). She also made the Hannie Schaft Monument in Haarlem.

De tentoonstelling was klein maar indrukwekkend, het verzetsmuseum nog meer. Alle exposities gaven een goed beeld van hoe moeilijk het dagelijkse leven tijdens de oorlog was, ook in Nederlands-Indie, vooral in de Japanse concentratiekampen. We hadden plannen gemaakt om ook een bezoek te brengen aan de nabijgelegen botanische tuin, maar we hebben een groot deel van de dag doorgebracht in het museum. Dus een heel late lunch op een bank op een winderig Museumplein voordat we terugreisden naar huis. In de trein heb ik het boek over beeldhouwster Truus Menger gelezen dat ik voor mijn moeder had gekocht. Truus was een vriendin van Hannie Schaft (ze heeft haar oudste dochter naar haar genoend en die is nu de voorzitter van de Nationale Stichting Hannie Schaft Herdenking) en van haar hand is ook het Hannie Schaft Monument in Haarlem.


Below: The museum of resistance, again our bikes, my bike at the Museumplein and a shot of the sky (storm was predicted).

Onder: Het verzetsmuseum, alweer onze fietsen, de mijne bij het Museumplein en een opname van de lucht (er was storm voorspeld).

June/juni

Today I realised it is almost 6 weeks since I posted for the last time. So sorry, busy as a bee.

Vandaag realiseerde ik me dat het bijna 6 weken geleden is dat ik voor het laatst een bericht heb geplaatst. Helaas, zoals gewoonlijk: een bezige bij.

But in the month of June I had found time to visit two interesting museums and to take some pictures at a local event, so here it goes...

Maar in de maand juni heb ik nog wel tijd gevonden om twee interessante museums te bezoeken en foto's te maken bij een plaatstelijk (klein) evenement. Hierbij...

June 14th 2008:

Fair on the Groenezoom in Vreewijk; small but pleasant.

14 juni 2008:

Braderie op de Groenezoom in Vreewijk, klein maar plezierig.

More photos here. Meer foto's hier.

Hoorn

Yesterday M. and I travelled to Hoorn; long train ride; plenty of time to read Cloud Atlas by David Mitchell. At the Tourist Office we got a nice brochure about the town and then we biked to the main square, called Rode Steen (red brick, after the blood spilled by executions that once took place here) with a statue of Jan Pieterszoon Coen and the Westfries Museum. From there it was a short bike ride to the Museum of the Twentienth Century at the Bierkade. Saw lots of stuff that reminded me of my youth (mother lifting huge buckets of boiling sud to do the laundry and me and my brother helping with the wringer; and old type writers - I myself have a Remington of 1947).
After lunch (seated on a bench at a nice canal) we went back to the Rode Steen to visit the Westfries Museum. It is enormous with huge collections. We saw a nice majolica exhibition and then just wandered through the museum, from room to room. Impressive were the examples of paper cutting. In the rooms with exhibits about the East Indies, it smelled of spices. There is much to see, enough for several visits.
Before we travelled back to R. we biked to the harbour, to have a cup of tea, watch the sailing boats enter from the IJsselmeer and take some pictures. Famous are the statues of "The Cabin Boys of Bontekoe", but you can now only see part of them since a restoration of the wooden jetties is going on.

Gisteren reisden M. en ik naar Hoorn; a lange treinrit dus genoeg tijd om Cloud Atlas van David Mitchell te lezen. Bij de VVV kregen we een leuke brochure over de stad en daarna fietsten we naar het hoofdplein (genaamd Rode Steen naar het bloed van de executies die hier ooit plaatsvonden), met een standbeeld van Jan Pieterszoon Coen en het Westfries Museum. Vandaar was het een korte rit naar het Museum van de 20e eeuw aan de Bierkade. Zag veel zaken die me aan mijn jeugd deden herinneren (mijn moeder die enorme teilen kokend heet sop van het vuur optilde om de was te kunnen doen en mijn broer en ik die mochten helpen bij het wringen (met de hand); oude schrijfmachines - ik bezit zelf ook een Remingon uit 1947.
Na de lunch op een bankje aan een aardig kanaal, terug naar het plein , waar we het Westfries Museum bezochten. Het is een enorm groot gebouw, met enorm grote collecties. We bekeken er een majolica expositie en dwaalden daarna van kamer tot kamer. Indrukwekkend waren de voorbeelden van knipselkunst. In de kamers met voorwerpen die herinnerden aan Oost-Indie, rook het heerlijk naar specerijen. Er is veel te zien, genoeg voor meer bezoekjes.
Nog iets geleerd ook; er stond voor een van de grote haarden een soort hondenmand; daarin zat vroeger de baker met de baby op schoot. Deze mand werd een bakermand of bakermat genoemd. Daar ligt dus de oorsprong van de woorden bakermat en heetgebakerd.

Voordat we terugreisden naar R. fietsten we nog naar de haven, om thee te drinken, te kijken naar de vele zeilboten die vanaf het IJsselmeer binnenkwamen en foto's te maken. Beroemd zijn de standbeelden van de "Scheepsjongens van Bontekoe", Padde, Hajo en Rolf, (het boek van Johan Fabricius is in 2007 verfilmd), maar deze kunnen nu niet goed bekeken worden vanwege een restauratie van de eronder gelegen houten steigers.

From top to bottom:
Van boven naar beneden:

Click to enlarge/klik om te vergroten

Our bikes on the Rode Steen
Onze fietsen op het Rode Steen

The museum of the 2oth century
Het museum van de 20e eeuw

Old transportation bike
Oude transportfiets

JP Coen

Westfries Museum (see the people at tle left top window?/zie je de mensen in het raam linksboven?)

But the people are dolls (we could not find these inside the museum)
Maar de mensen zijn poppen (we konden ze binnen in het museum niet vinden)

Nice plants along the canal
Mooie planten langs het kanaal

The tower at the harbour of Hoorn
De toren aan het havenhoofd van Hoorn

The harbour
De haven

The cabin boys of Bontekoe
De scheepsjongens van Bontekoe

Landreth/Hiatt

Received this week (ordered at Coco Records (Zaamdam) - good service) From the Reach of Sonny Landreth (with other favourite Robben Ford) en Same Old Man of John Hiatt. Have not listened to these yet, will do that during long hours in train (coming Saturday). As always with Sonny's CD's great artwork by Megan Barra.

Ordered an extra JH CD for M.

Deze week ontvangen (besteld bij Coco Records (Zaandam) - goede service) From the Reach van Sonny Landreth (met een andere favoriete gitarist Robben Ford) en Same Old Man van John Hiatt. Nog niet geluisterd, ga dat doen tijdens lange uren in trein (aanstaande zaterdag). Zoals altijd is ook bij deze CD van Sonny het geweldige artwork van Megan Barra.

Bestelde een extra JH CD for M.

Another present? Nog een cadeau?

Sonny Landreth's new CD: From the reach is released today.

Sonny Landreth's nieuwe CD: From the reach is vandaag te koop.

Strong woman/Sterke vrouw

Monday the 12th M. and I went to Amsterdam for two exhibitions: Maria Sybilla Merian & Daughters in the Rembrandt House and Lectori Salutem in the Allard Pierson Museum. The first one beautiful and interesting but I don't like to be surrounded by too many people who have their audio tours on too loud, so after that the Allard Pierson was quite a relieve (no audio tours, only texts to read, silent and cool, very nice since it was very hot outside).

Maria Sybilla (1647-1717) must have been an interesting and strong woman, so I bought a book about her life (by Inez van Dullemen). For instance: she travelled to Suriname in 1699, not to have cups of tea with the notables, but to study nature and made beautiful, very detailed drawings of plants and flowers but above all insects. Visit this website to learn more.

In the Alllard Pierson we also saw an exhibition about advertising campaigns by publishing companies through the years. I noticed a few things I own myself, i.e. a children's book and a bag that was given to customers by the American Book Centre when they celebrated their 35 years existence. I always take this bag with me because it can can hold many books and - also not unimportant in this country - it will keep them dry.

We also spent some time in the park at the Weteringplantsoen, watching the boats and dogs swimming in the water, realizing C. and M. must have spent many hours here.

Tweede pinksterdag gingen M. en ik naar Amsterdam voor twee exposities: Maria Sybilla Merian en dochters in het Rembrandthuis en Lectori Salutem in het Allard Pierson Museum. De eerste prachtig en interessant, alleen houd ik er niet van om omringd te zijn door te veel mensen die het geluid van hun audiotours te hard hebben aanstaan, dus was daarna het Allard Pierson een verademing (geen audiotours, teksten om te lezen, stil en koel, erg prettig omdat het buiten die dag heel heet was). Maria Sybilla (1647 -1717) moet een interessante en sterke vrouw zijn geweest, dus heb ik een boek over haar leven gekocht (geschreven door Inez van Dullemen). Ze reisde bijvoorbeeld naar Suriname in 1699, niet om kopjes thee te drinken met de notabelen, maar om de natuur te bestuderen en prachtige tekeningen te maken van bloemen en planten en vooral van insecten. Op deze website kun je nog meer te weten te komen.

In het Allard Pierson hebben we ook nog een tentoonstelling bezocht over de reclamecampagnes van uitgeverijen dor de jaren. Ik herkende een paar dingen die ik zelf ook bezit (zoals een kinderboekje uit de Gouden boekjes reeks: Sam de Brandweerkat en een tas die door het American Book Center was uitgereikt aan klanten ter gelegenheid van hun 35 jarig bestaan. Die tas neem ik altijd mee, want er kunnen heel veel boeken in die - ook niet onbelangrijk in dit land - daarin droog zullen blijven.

We hebben ook enige tijd doorgebracht in het ark bij het Weteringplantsoen, kijkend naar de bootjes en honden zwemmend in het water en me realiserend dat C. en Max de Hond hier ook menig uurtje moeten hebben doorgebracht.

From above: Jodenbreestraat in Amsterdam; Rembrandt House; boats on the water (only the one in the background is not a boat, but a museum in the shape of a ship, called the NEMO); tired but satisfied... early to bed... with pizza and wine...

Van boven naar onder: Jodenbreestraat in Amsterdam; Rembrandthuis, Schuitje varen... het lijkt alsof de NEMO aan komt varen; moe, maar voldaan, vroeg naar bed met pizza en wijn...

Cadeau van de NRC (Dutch only)

Zeer toepasselijk, zal de goede verstaander begrijpen.

NRC TV

Glenn Gould in Den Haag/The Hague

Last week Saturday around this time I was walking through The Hague, om my way to the building of the Nationaal Toneel (National Theater) for the play Glenn Gould. I walked through the Binnenhof, the centre of power of Dutch government, visited Ode to Coorte (Dutch early 17th century painter famous for his minuscule paintings of strawberries and asparagus), an exhibition at the Mauritshuis, walked into the American Book Center and left - a litte dissapointed - without buying a book (I like the Amsterdam store much better). Then it was time to go to the theater, a nice modern building. The performance bij Stefan de Walle as Glenn Gould was very moving and in accordance with all the wonderful reviews I read in the Dutch newspapers. He showed the vulnaberable side of Gould when it was about life, as well as his strong character when it was all about music. He also played - and very well - the piano parts himself. It was so impressive that I wanted to keep the images in my head for a long time (they still are) and skipped the broadcast of Youp van 't Hek that evening on tv, because he is also a very intense performer.

Some pictures of The Hague:

Vorige week zaterdag liep ik rond deze tijd in Den Haag, op weg naar het gebouw van het Nationaal Theater, voor de voorstelling Glenn Gould. Ik liep over het Binnenhof, het machtscentrum van de Nederlandse regering, bracht een bezoek aan de Ode aan Coorte (beroemd om zijn minuscule schilderijen van aardbeien en asperges) tentoonstelling in het Mauritshuis, liep het American Book Center binnen en -- een beetje teleurgesteld - verliet het weer zonder een boek te kopen ( ik vind het Amsterdamse filiaal veel aangenamer). Toen was het tijd om naar het theater te gaan, een mooi modern gebouw. De uitvoering door Stefan de Walle van Glenn Gould was heel ontroerend en in overeenstemming met de lovende kritieken die ik in de Nederlandse kranten had gelezen. Hij toonde zowel de kwestbare kant van Gould als het om het leven ging, als zijn sterke kant als het muziek betrof. Hij speelde ook zelf de piano - en heel goed. Het was zo indrukwekkend dat ik de beelden nog voor lange tijd in mijn hoofd wilde houden (en daar zijn ze nog steeds) en dus die avond niet heb gekeken naar een uitzending op tv van Youp van 't Hek, een andere intense uitvoerend kunstenaar.

Enkele foto's van Den Haag:

Plein (Square; really that is the name).

Entrance to Binnenhof (from Mauritshuis) - Toegang tot het Binnenhof (bij het Mauritshuis).

Inside the Binnenhof complex - Binnen het Binnenhofcomplex.

World famous in Holland, this bullding - Wereldberoemd in Nederland, dit gebouw.




Fountain at the Binnenhof inner courtyard - Fontein op de binnenplaats van het Binnenhof.


Mauritshuis where I also took a look at the Girl with the pearl earring of Vermeer, the Bull by Paulus Potter and the Selfportrait of Rembrandt. - Mauritshuis (waar ik ook even ben gaan kijken naar het Meisje met de paarlen oorring van Vermeer, de Stier van Paulus Potter en het zelfportret van Rembrandt).


Through the gates of the Mauritshuis - Door de hekken van het Mauritshuis.


Clouds above the pond at the outside of the Binnenhof, called Hofvijver. - Wolken boven de Hofvijver .


On the way to the train staion I passed the modern buildings of the Muzenplein - very appropiate in view what I had experienced this day - Onderweg naar het station kwam ik langs de moderne gebouwen van het Muzenplein, zeer toepasselijk na alles wat ik die dag had beleefd.

Eindelijk! (Dutch only)

Vanochtend staat in de Volkskrant dit bericht te lezen. Ik heb al gestemd en hoop dat anderen dat ook doen. Er moet toch eens een eind komen aan de praktijken van deze "genezer".

OM moet Jomanda alsnog vervolgen
Van onze verslaggevers Jeroen Trommelen, Ellen de Visser
gepubliceerd op 10 april 2008 02:47, bijgewerkt op 10 april 2008 08:47

AMSTERDAM - Het ‘genezend medium’ Jomanda moet strafrechtelijk worden vervolgd omdat ze ernstig tekortgeschoten is bij de begeleiding en behandeling van actrice Sylvia Millecam. Deze overleed in 2001 aan een onbehandelde borstkanker.

Jomanda (archieffoto, mei 2001) (ANP) Dat heeft het gerechtshof in Amsterdam woensdag bepaald in een beroepsprocedure, die was aangespannen door de Vereniging tegen de Kwakzalverij, oud-inspecteur Westerouen van Meeteren en de stichting Skepsis. Ook twee artsen die de actrice alternatieve therapie hebben gegeven, moeten volgens het hof worden vervolgd.

De instanties protesteerden bij het hof tegen de eerdere beslissing van de Officier van Justitie om Jomanda en de artsen niet strafrechtelijk te vervolgen. Het hof draait die beslissing nu terug. Tegen de uitspraak is geen beroep mogelijk.

Het gerechtshof spreekt uiterst kritisch over de verantwoordelijkheden van artsen die alternatieve therapieën aanbieden. Jomanda ontkende dat Millecam kanker had en hield haar af van reguliere therapie.

Alternatieve genezers mogen volgens het hof echter geen onvolledige of onjuiste gegevens verstrekken. Ze moeten hun patiënten en cliënten ‘zo nodig wijzen op de (beperkte) mogelijkheden, effectiviteit en risico’s van de diagnose, gebruikte medicijnen of therapie’. Ook zijn zij verplicht om, als de doeltreffendheid van een therapie niet deugdelijk is aangetoond, dit duidelijk bekend te maken.

Die plicht geldt ook voor een ongediplomeerde leek als Jomanda, omdat zij zich ‘voordeed als genezend medium, waar Millecam veel waarde aan hechtte’. De genezeres had geen overspannen verwachtingen mogen wekken en haar tijdig naar een andere – reguliere – arts moeten verwijzen. Dat dit werd nagelaten, beschouwt het hof als een ernstige verwaarlozing van Jomanda’s zorgplicht.

De uitspraak laat weinig heel van de eerdere overwegingen van het Openbaar Ministerie om het drietal niet te vervolgen. Vooral het argument dat Millecam vanwege haar zelfbeschikkingsrecht een eigen keuze kon maken, snijdt volgens het hof geen hout. Medische adviezen moeten altijd deugdelijk zijn, aldus de uitspraak. Ook zijn volgens het hof patiënten met een levensbedreigende ziekte wanneer zij die diagnose te horen krijgen extra gevoelig voor de geruststelling dat ze niets mankeren. ‘In die kwetsbare situatie is geen sprake meer van vrije keuze.’

Oud-inspecteur van de Inspectie voor de Gezondheidszorg Van Meeteren is blij met ‘de principiële geaardheid’ van de uitspraak, zegt hij. ‘Doordat de rechter er nu aan te pas zal komen, worden de grenzen duidelijk van wat toelaatbaar is bij alternatieve zorgverlening. Daar was het om te doen.’

Stem!

Japan in Leiden

Yesterday we went back to Leiden, to visit again the Lakenhal for the botanical watercolour paintings of Janneke Brinkman, and to visit the Siebold House, the former home of a physician who lived in Japan and collected all sorts of things. It is a wonderful house, full of exotic objects, maps, paintings and much more. On the top floor was an exhibition about Dejima and the court journey, with poems (Willem van Toorn) and haiku like texts (David Mitchell) and etchings by Willem Snitker. All were wonderful, but especially this phrase by Mitchell: The pale day closes with its red eyes. What a way to describe the sunset.

Gisteren teruggegaan naar Leiden, om weer de Lakenhal te bezoeken, dit keer voor de tentoonstelling van botanische aquarellen van Janneke Brinkman, en voor een bezoek aan het Siebold Huis, de voormalige woning van een arts die in Japan heeft gewoond en een mooie verzameling heeft aangelegd. Het huis staat vol met exotische voorwerpen, kaarten en schilderijen. Op de bovenste verdieping was een tentoonstelling Dejima en de hofreis met gedichten (Willem van Toorn), haikuachtige teksten (David Mitchell) en prenten (Willem Snitker). Allemaal wonderschoon, maar vooral de frase van Mitchell: The pale day closes with its red eyes. Kun je een zonsondergang mooier beschrijven?

We also visit the Saturday market where M. bought fresh raspberries. The weather was great, strong winds but a lot of sun, so we were glad we took our bikes with us in the train. Leiden is a nice city to bike through.

We hebben ook nog de zaterdagmarkt bezocht, waar M. verse frambozen heeft gekocht (rauw gegeten!). Het weer was heerlijk, veel wind maar volop zon, dus waren we blij dat we onze fietsen in de trein hadden meegenomen. Leiden is een leuke stad om doorheen te fietsen.

Rauw (only Dutch)

Dinsdagavond leverde columnist Hugo Borst in De Wereld Draait Door kritiek op een mevrouw die haar elfjarige zoon alleen rauw voedsel te eten gaf, het onderwerp van een documentaire die de volgende dag op Nederland 3 zou worden uitgezonden. Hugo had de documentaire "RAUW" al bekeken en ik voelde zijn machteloze woede die dit portret blijkbaar bij hem had opgeroepen, nog voordat ik de documentaire had gezien.

Nadat ik deze documentaire woensdag had bekeken, heb ik donderdag gereageerd op een blog op de website van de NRC. Daarop reageerde weer ene Annet van Dorsser; haar blog over rauwe voeding heb ik de laatste dagen met interesse, maar ook met de nodige irritatie, gevolgd. Misschien beantwoordt het plaatsen van een link naar deze blog aan haar doel rauwe voeding meer onder de aandacht te brengen, maar ik hoop maar dat de meeste mensen juist hier aan kunnen zien hoe rechtlijnig deze mevrouw, en met haar andere volgers van het "raw food" dieet (kunnen) zijn. Vooral het "interview" met Tom na een bijeenkomst met twee raw food goeroes uit Amerika, waarin het kind "our Dutch hero" wordt genoemd, is zeer tendentieus en verwerpelijk.

Deze vegetarier is niet zozeer geraakt door het feit dat Tom mogelijk allerlei essentiele voedingsstoffen te kort komt, hoewel ik dat wel denk, maar meer door het feit dat het kind door de rigide opvattingen over voedsel van zijn moeder buiten de maatschappij waarin hij leeft, wordt geplaatst. Hugo Borst schreef woensdag in zijn column in het Algemeen Dagblad "stel je een kinderleven voor zonder pannenkoeken". Daarop kan ik aanvullen: een jeugd zonder speculaas tijdens Sinterklaas, een paaseitje tijdens Pasen. Ok, wellicht geen voeding die strikt noodzakelijk is, maar lekkerrrr.

Wie de documentaire nog (een keer) wil zien, klik hier of hier.